اعزام و بلاتکلیفی

«این روزها نمیدونم چیکارکنم!!!
می خوام زبان بخونم میگم بابا اصلا شاید بفرستنت افغانستان اونجا که زبان نمی خوای....

می خوام برنامه ریزی کنم برا یه کار و شغل دوم! میگم بابا از کجا معلوم شاید سال بعد بفرستنت...

می خوام جمع و جور کنم و آماده بشم برا اعزام ! میگم بابا از کجا معلوم سال بعد بفرستنت...

خلاصه این روزا خیلی کلافم...

خیلــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی»

و بخش جالب تر نظر یکی از همکاران اعزامی در جواب این همکار است:

«دوست عزیز فکر نکن این حالتی که شما دارین فقط مربوط به قبل از اعزام است باید بگم این روند تا بعداز اینکه به ایران برگردی ادامه داره در خارج از کشور هم همینطوره هیچی سرجاش نیست نمیتونی کاری بکنی یاچیزی بخری فقط باید منتظرباشی برگردی ایران تا دوباره زندگی راازسر بگیری -ماهنوز این وضعیت رو داریم چون بالاخره نه ماشین ونه خونه مال خودمون نیست خونه هم بنابه دلایلی احتمال داره عوض بشه -بنابراین خیلی خودت رااذیت نکن لازم نیست چیزی بخری یاکاری بکنی ادم خیلی ازسالها چیزی نخریده یابه دنبال شغل دوم نبوده ولی چون خیالش راحت بوده اصلا بهش فکر نکرده ولی الان چون محدودیت وجود داره ادم حریص تر میشه -اگه بتونی زبان راتقویت کنی بهتره چون همه جای دنیا به درد میخوره برای بازگشت به ایران هم خوبه درضمن به افغانستان نیرو نمیفرستن یافقط بصورت مجرد میفرستن- باور کن ماکه اعزام شدیم برای خونه زندگی بلاتکلیف ترهستیم چون نه به ماشین نه خونه نه موقعیت شغلی میتونیم دل خوش کنیم -این آشیه که خودمون پختیم باید به پاش هم وایسیم ما هم همش عجله داریم برگردیم - بعدا انشاله به حرفهای ما اعزامیها میرسی وخودت همین توصیه ها رابه دیگران میکنی موفق باشی.»